Автор: dosma, 13.05.2012 рубрики: Казак тiлiнде, Новости, Окырмандар шыгармалары
Өлең,өмір және мен!!!
«Көк аспанда жұлдыз жанды жаңадан,
Ол жұлдызға қарап тұрып қуанам.
Оның әлі көрер заты көп алда
Бірде жанып,бірде сөнед қалайда.
Түнде оны теңеймін мен пыраққа,
Көре алмаймын оны күндіз бірақта.
Күннен тығылып тұрып жырақта
Айға сән береді түн келгенде бірақта.
Көкте жанған жаңа жұлдыз мен болам,
Түнмен бірге тірлік етіп ел болам.
Күнде оған өз үлесін қосады
Сонда ғана ылғи жанам жаңадан!»
І
Өмір бізге беріледі бір-ақ рет,
Барлығында өмірде көру қажет.
Өлең,өмір және мен
Бірлесе алған бір дүние деу қажет!
Өлең менің өмірімнің өрнегі,
Атқан таңның нұрыменен келеді.
Бірін түнде отырып жазамын
Ал біреуі таңға жуық келеді.
Шабыт келсе өз жөнімен тұрады,
Ұйқасын ап,мәні терең болады.
Бірін махаббатқа арнаймын
Ал біреуі елім жайлы болады.
Өлең жазсам жеңілденіп қаламын,
Ұшқым келіп айғай салып коямын.
Бірақ міне ұшу келмей қолымнан
Кейде отырып өлең жазып қаламын.
Сүйгенім бар шынымды айтсам егерде,
Қасымда емес,жылуы жоқ берерге.
Тек мен оны елестетіп қоямын
Бірақта, жүрегімде күш қалмады сезерге.
Өмір шіркін,қымбатыңды біліпті кім?
Тоқтамастан ауысуда күн менен түн.
Асыр салар кездер әлі келерін
Жүрегімнің мұң көзімен сеземін.
Өмір шіркін,бітеріңді білемін,
Амалым жоқ оған менде көнемін.
Қиын болсын,оңай болсын,әйтеуір
Өмір сүрсін мәңгілікке өлеңім!
Өмір шіркін,әнімсің сен ең басты,
Өзің бердің қасымдағы жолдасты.
Бергеннен соң жыр жолдарын жүрекке
Өзіңменен жырларымда табысты.
Түк мәні жоқ жылдар қажет кімдерге?
Еш мәні жоқ сөздер қалса егерде.
Өмір менен өлеңді қатар берген,әрине
Алдыменен алғыс айтам жаратушы Тәңірге!
Адам өзін бақытты деп ойлауға,
Өзін-өзі «өмір сүрді» санауға
Алдыменен із қалдырсын мәңгілік,
Кейінгі ұрпақ еске алып,тойлауға.
Менде бары әзірге-менің үлкен жүрегім,
Сыйдыра алар өзіне бар әлемді.
Сыймай жатса ішіңе қайғы-мұңың
Әкел бері бөліселік,тигізейін кәдемді.
Менде бары әзірге жалынды жыр,
Түсіртпеуге тырысам оларға кір.
Жақсын кірді,айтсын сынды,мейлің
Мен өлеңді сүйіп өтем бәрібір!
Мен ғашықпын бұл өмірге бұрыннан,
Іздеймін оны таңның шуақ-нұрынан.
Барлық адам сүйсе мендей өмірді
Көреді олар өмірін,Эвересттің шыңынан.
ІІ
Ақынның үні – домбыраның мұңлы шеріндей,
Өлім менен өмірдің жүзі көрінбей.
Мәңгілік ұшқан көзімнен жырақ тамшылар
Мұңлы әуенмен бірге туған егіздей.
Жырлап жүрген өмірді бала ақын,
Қиялының тереңінен нәр алатын.
Өткен кунге алғыс айтып тұратта
Келер күннен үлкен бақыт сұрайтын.
Жанын оның парақ қана түсініп,
Барлық сырын жазатын ед күрсініп.
Сүйген жанын іздегендей түнектен
Сүйген жанын жазатын ед сағынып.
Асау өмір тұсауланбай кеттіде,
Ол екеуін екі бөлек еттіде.
Ынтық қылып ару қызды,жүректі
Ақын жігіт өз жолымен кеттіде.
Бүрін жарып тұрған мезгіл – күз болып,
Өзі менен ерте келді ол қысты алып.
Осылайша ұмыттырып ақынды
Көктем келді ерекше ғып бүр жарып.
Ару қыздың сүйеніші болатын,
Қандай өлең жазды екен ол ақын?
Ару қыздың шықтандырар жанарын
Қандай сөздер жазды екен бала ақын?
ІІІ
Өмір қымбат жасыңа, кәріңеде
Өмір керек қартайғанда бәріңеде.
Өмір сүру бақыт бізге бұл фәниде,
Өмір қажет қуанышпен көз ілерде.
Өмір менен өлеңді егіз көрем,
Ал өзімді олардың нұры дер ем.
Биік шыңда қол ұстасқан үшеуміз
Тәңірімнің бұл әлемге сыйы дебем.
Ғашықтықта сүйгізеді өмірді,
Амалсыздық солдырады біздерді.
Өмір керек ұзағынан әлбетте
Өзгертуге келешекпен бүгінді.
Өлең деген бір ерекше дүнием,
Бұрын оған талай дана бас иген.
Махамбеттің айтқан сөзі есімде
Сол сөздері орындалат, мен сенем.
Өлең мені өлтірмейді мәңгілік,
Өлең үшін жасамаймын жат қылық.
Ғашық болған жүректерге ән керек
Сол себебті өлеңім өлмейд анық!
Өзге әннен бөлек тұрар өмір әні,
Өмірді сүйе білсең осы мәні.
Өмірді емес дүниені сүйгендердің
Қуанышпен атқан еді қайбір таңы?
Мен өмірді ерекше етіп сүйемін,
Менше сүйер пенде болса сенбеймін.
Бұл өмірге келгенімді бақыт деп
Қуанып мен қайғы-мұңсыз жүремін.
Қаншама жас қырандар кеткен өтіп,
Өкін мейлі,жылағайсың өкіріп.
Бәрібірде келмейді олар қайтадан
Не қыласың көз жасыңды кетіріп.
Өмірді-сүй,сүю үшін отанды,
Өлеңді-сүй,сүю үшін өзіңді.
Сүймегендер өзін-өзі өмірде
Ешкімдіде қаласада сүймейді.
Даналық сөз қарттан ғана шықпайды,
Даналардың айтқанын ел құптайды.
Бұл заманда көпті көрген адамның
Бәрі бірдей даналарға жатпайды.
Әр әзілде бір шындықтың білемін мен боларын,
Басты алсада тілді алмайды айта бергін,бауырым
Қарт кісілер өз көрерін көрді ғой,
Заман енді біздің қолда,адаспайық бауырым.
Мен барыспын сескенбейтін дымнанда,
Мен жігітпін мойымайтын дымғада.
Мен жүрекпін соғып тұрар мәңгілік
Мен қазақпын шығар биік шыңдарға!
ІV
Тағыда өлең,тағы мұңым,бауырым
Өтпейді-ау онсыз менің ешбір күнім.
Мен өмірге жазу үшін келгенмін
Мен бір өзі ақын жанды пендемін!
Пенделіктің зардабынан бұл әлем,
Бұл күндерде қиындықты кешпесең.
Осы-өмірдің үлкен бағы болар деп
Сенім артып,ден қойып мен жүріп ем.
Жүректілік қажет екен адамға,
Мәңгі аты қалу үшін ғаламда.
Жүректілік болмаса егер жүректе
Тұңғиықтан табыласың сен онда.
Қисынсыз боп өткен күннің мәні жоқ,
Қиындықты жеңе білсең көңілің тоқ.
Қасақана істемесең тірлікте
Қасқайсаңда,оныңнан дым пайда жоқ.
Көп жастарды жиып алып маңайға,
Мен өмірді сүргім келет қалайда.
Бір-бірімен әзілдесіп жүретін
Бақытты өмір тілеймін мен адамға.
Жүрек біздің үлкен сезім аралы,
Ол бір жерден табылады барлығы.
Бізге өмір сүру үшін әлбетте
Ауа емес жүрек керек әуелі.
Үміт деген өлмейтұғын шуағым,
Ылғи омен араласып тұрамын.
Дерексіздің бәрі ұшып кетседе
Үмітті мен сақтап ылғи қоямын.
Аңыз деген болған жәйттің баяны,
Қоспасы бар,бірақ шындық маңайы.
Осындай бір аңыз келіп ойыма
Жазғанымды қазір өзін қалайды.
Ертеректе бір патшалық болыпты,
Ханыда бар,патшайымы,ханшасы.
Бұхарасы бір-бірімен тату-тын
Бейбіт күнді бұзбайынша ханшасы.
Ол бір елде тепе-теңдік болатын,
Қайғы-мұңын,қуанышпен бақытын,
Сақтай тұғын бір қобдиша бар еді
Сол арқылы
Жұлдыздары ылғи жарық жанатын.
Зұлым әйел улап ханшайымның санасын,
«Қобдишаны ашсаң бақыт табасың…»
Деген сынды ойлар салып басына
Қобдишаны аштыртуға итермелеп қоятын.
Күндердің бір күнінде жас ханшайым,
Торауылдап қобдишаның маңайын,
Бәрі ұйқыға кеткен кезде асығып
Қобдишаның аузын ашып,
Қорыққаннан кетті ханша қашып.
Қобдишада жасырынған сезімдер,
Бірінен соң бірі қаша жөнелер.
Оны сезген патшалықтың жүрегі
Соған қарай аяқ баса жөнелді.
Барса әлгі қобдишадан қашып жатыр барлығы,
Бақта кетті,кетті мұңда,кетті тағы қарт қайғы.
Тек қалғаны қобдишада бір сезім
Ол бір сезім мәңгі өлмейтін – үміт деген сезім-тін.
Сол үміттің арқасында бұл әлем,
Аяқта тұр
Оған дәлел осы өлең және мен!!!
V
Түндерді киелі санаймын,
Ойыма сеніммен қараймын.
Өлеңді тудырам қиыннан
Әйтеуір оғанда жараймын.
Сүйгенді бақытты санаймын,
Өзімде сүюді қалаймын.
Пенделік жібермей көбіне
«Сүйем» – деп қыздарды алдаймын.
Асығым алшыдан түспейді күніге,
Түссе егер ұйқысыз өтемін түндерде.
Себебі өмірдің бар мәні өлеңде
Өлеңнің мәні де,сәні де өмірде.
Бақыт деген анаң сенің үйдегі
Айырбастай алмайсың сен әлемді.
Дәнге бақыт су құйылса үстіне
Ана сенің бақытың сол секілді.
Бақыт деген бала күнің өзіңнің,
Еш уайызсыз жүре тұғын кездерің.
Балалықтың бекетіне – есейсең
Бара алмай
Кәріліктің бекетіне кетерсің.
Бақыт деген туған жерің,отаның
Патшаларың – туған елің,өз халқың.
Әрбір жанның өмірі үшін күресу
Осы сенің борышың, һәм бақытың.
Кімге кіна тағамын мен жарығым?
Өзім сүйдім – өзім көрем барлығын.
Кіналауды қою керек біздерге
Кіна тақса кекті сақтап қаласың.
Өлең менің өмірімнің бөлшегі,
Бүкіл әлем бола алмайды өлшемі.
Өмірді сүй,өлеңді сүй,бауырым
Күллі әлемге осы ғана керегі!
Өмір бізге беріледі бір-ақ рет,
Барлығында өмірде көру қажет.
Өлең,өмір және мен
Бірлесе алған бір дүние деу қажет…!
ШоКаН
vip_nurbolat@mail.ru
